Stanowisko Rzecznika TSUE w sprawie C-70/25 Tukowiecka dotyczące nieautoryzowanej transakcji płatniczej

Wyobraź sobie, że sprzedajesz stary aparat w internecie. Kupujący wysyła Ci link do odbioru pieniędzy. Klikasz, logujesz się i nagle z Twojego konta znikają wszystkie oszczędności. Zgłaszasz sprawę do banku, a ten umywa ręce, oskarżając Cię o „rażące niedbalstwo”. Brzmi znajomo?

Na szczęście, najnowsze stanowisko Rzecznika Generalnego unijnego Trybunału Sprawiedliwości z 5 marca 2026 roku staje w obronie oszukanych klientów.

Dowiedz się, jak może pomóc odzyskać Twoje pieniądze.

Czego dotyczy sprawa C-70/25? Co oznacza opinia Rzecznika TSUE dla klientów banków?

Sprawa C-70/25 dotyczy nieautoryzowanych transakcji płatniczych i rozstrzyga, czy bank może odmówić bezzwłocznego zwrotu środków, oskarżając oszukanego klienta o rażące zaniedbanie.

Opinia w sprawie C-70/25 (Tukowiecka) oznacza wprost, że po kradzieży bank musi od razu zwrócić ukradzione pieniądze na konto poszkodowanego, a ciężar dowodu spoczywa na dostawcy usług płatniczych. Wielu klientów instytucji finansowych było dotąd na z góry straconej pozycji. Zmienia to przełomowa opinia Rzecznika Generalnego TSUE Athanasiosa Rantosa wydana 5 marca 2026 r.. Stwierdza ona wyraźnie, że art. 73 ust. 1 dyrektywy (UE) 2015/2366 (czyli unijnego prawa zwanego PSD2) wprowadza żelazną regułę. Jest to tak zwana zasada D+1. Nakazuje ona dostawcy usług płatniczych (czyli zazwyczaj bankowi) natychmiastowy zwrot kwoty nieautoryzowanej transakcji – najpóźniej do końca następnego dnia roboczego. Wszelkie odgórne blokowanie tego zwrotu z powodu błędów klienta (np. wpisania danych na fałszywej stronie) jest niezgodne z tym prawem.

Kto jest stroną w sprawie C-70/25?

Stronami w tej sprawie są poszkodowana konsumentka N.O. (występująca jako powódka) oraz bank PKO BP S.A. (będący pozwanym), natomiast „Tukowiecka” to jedynie nazwa fikcyjna nadana przez Trybunał.

Pani N.O. sprzedawała przedmiot w internecie. Przestępca podszył się pod kupującego i wysłał jej fałszywy link, łudząco podobny do strony portalu, a potem jej banku. Kobieta, zdezorientowana i nieświadoma podstępu, wpisała tam swoje hasła, przez co oszust ukradł z jej konta 3000 zł. Kiedy pani N.O. zgłosiła następnego dnia incydent, bank PKO BP S.A. odmówił jej bezzwłocznego zwrotu środków, zrzucając winę na nią.

Sąd składający wniosek prejudycjalny w sprawie C-70/25

Wniosek prejudycjalny w sprawie C-70/25 skierował do Trybunału Sprawiedliwości polski Sąd Rejonowy w Koszalinie, poszukując jasnej interpretacji przepisów dla rozstrzygnięcia sporu między konsumentką a bankiem.

Polski sąd zauważył bardzo niepokojące zjawisko: dostawcy usług płatniczych uczynili z wyjątków od prawa zwrotu stałą regułę, systemowo odmawiając oddawania pieniędzy. W efekcie to konsumenci musieli na własny koszt pozywać gigantów finansowych. Koszaliński sąd zapytał więc unijny Trybunał, czy takie zachowanie instytucji finansowych jest w ogóle zgodne z prawem Unii Europejskiej.

Czy w sprawie C-70/25 zapadło już orzeczenie?

Nie, w sprawie C-70/25 ostateczne orzeczenie jeszcze nie zapadło; 5 marca 2026 r. wydano jedynie opinię Rzecznika Generalnego TSUE, a sędziowie dopiero rozpoczęli obrady nad finalnym wyrokiem.

Pamiętajmy, że opinia Rzecznika Generalnego to na razie ekspercka propozycja rozstrzygnięcia, która nie jest w pełni wiążąca dla Trybunału Sprawiedliwości. Wyrok zapadnie w terminie późniejszym, jednak historycznie rzecz biorąc, sędziowie TSUE w ogromnej większości przypadków zgadzają się z opiniami rzeczników.

Sygnatury spraw powiązanych z C-70/25

Ważne sygnatury spraw powiązanych ze sprawą C-70/25, kształtujące europejskie orzecznictwo dotyczące praw płatników, to przede wszystkim sprawy: C-665/23 (Veracash), C-337/20 (CRCAM) oraz C-287/19 (DenizBank).

Sprawy te były powoływane w opinii rzecznika, ponieważ tworzą one szerszy kontekst unijnego prawa (dyrektywy PSD2). Dla przykładu, sprawa Veracash uczyła nas o terminach zgłaszania oszustw do banku, jednak to sprawa C-70/25 Tukowiecka skupia się bezpośrednio na tym, że bank nie może się z góry zasłaniać „rażącym niedbalstwem” konsumenta.

Gdzie znaleźć wokandę sprawy C-70/25

Oficjalny wniosek prejudycjalny został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (C/2025/2516), a pełne dokumenty oraz wokandę można na bieżąco śledzić na oficjalnej stronie internetowej Trybunału Sprawiedliwości (CURIA).

Jeśli chcesz sprawdzić źródłowe dokumenty lub prześledzić rozwój sprawy na własną rękę, te dwa unijne serwisy to najbardziej wiarygodne, oficjalne źródła wiedzy publicznej.

Kiedy bank może odmówić zwrotu środków z konta?

Bank może oficjalnie wstrzymać bezzwłoczny zwrot kwoty nieautoryzowanej transakcji tylko w jednej sytuacji: gdy ma twarde, uzasadnione dowody, że sam klient próbuje dokonać oszustwa, i zgłosi to na piśmie policji.

Często banki odmawiają zwrotu, powołując się na art. 74 ust. 1 unijnej dyrektywy, twierdząc, że klient dopuścił się „rażącego zaniedbania”. Według nowego stanowiska TSUE, takie zachowanie banku jest bezprawne. Procedura prawna odzyskania środków musi dzielić się na dwa odrębne etapy:

1. Natychmiastowy zwrot: Najpierw bank musi oddać pieniądze oszukanemu klientowi (zasada D+1).
2. Postępowanie sądowe: Jeśli bank jest przekonany, że utrata pieniędzy to wyłączna wina klienta (np. umyślnie rozdał kody w internecie), może następnie na własną rękę wytoczyć mu proces sądowy o zwrot tej kwoty.

Kto musi udowodnić rażące niedbalstwo w banku?

Pamiętaj o najważniejszym fakcie: to zawsze ciężar dowodu spoczywa na dostawcy usług płatniczych, więc to bank musi udowodnić klientowi ewentualną winę przed sądem.

To potężna zmiana. Do tej pory oszukani klienci musieli tracić nerwy, czas i pieniądze na opłacenie własnego prawnika, aby odzyskać oszczędności od gigantów finansowych. Przepisy dyrektywy 2015/2366 zostały stworzone po to, aby odwrócić ten stan rzeczy. Warto zaznaczyć, że tylko w latach 2022-2025 polski Rzecznik Finansowy interweniował w podobnych, niesprawiedliwych sprawach ponad 10 tysięcy razy, z powodzeniem walcząc o prawa konsumentów.

Podsumowanie

Oszustwa internetowe mogą spotkać każdego, ale europejskie prawo (dyrektywa PSD2) stoi na straży Twoich oszczędności. Najważniejszym wnioskiem z przełomowej sprawy C-70/25 jest to, że bank nie może być jednocześnie sędzią i katem. Odmowa zwrotu przez bank z powodu tzw. „rażącego niedbalstwa” jest niedozwolona jako pierwsza linia obrony instytucji finansowej.

Jeśli padłeś ofiarą przestępstwa cyfrowego i spotkałeś się z betonową ścianą ze strony swojego banku, nie poddawaj się. Rzecznik Finansowy oraz najnowsze orzecznictwo europejskie stoją po Twojej stronie. 

Jeśli utraciłeś środki, skontaktuj się już dziś ze specjalistą prawnym lub złóż oficjalny wniosek do Rzecznika Finansowego, powołując się na sprawę C-70/25, by szybko i skutecznie domagać się oddania swoich pieniędzy!

Zastrzeżenie (Disclaimer): Niniejszy artykuł ma wyłącznie charakter edukacyjno-informacyjny i nie stanowi porady prawnej. Każdy przypadek wyłudzenia pieniędzy należy bezzwłocznie zgłosić na policję oraz bezpośrednio do swojego banku.

Słownik kluczowych pojęć

• Ciężar dowodu: Obowiązek wykazania prawdziwości twierdzeń przed sądem; w sprawach nieautoryzowanych transakcji spoczywa on na banku, który musi udowodnić winę klienta.
• Dostawca usług płatniczych: Instytucja finansowa (najczęściej bank) świadcząca usługi płatnicze na rzecz użytkowników.
• Dyrektywa (UE) 2015/2366 (PSD2): Akt prawny Unii Europejskiej regulujący rynek usług płatniczych, kładący duży nacisk na bezpieczeństwo transakcji i ochronę konsumentów.
• Indywidualne dane uwierzytelniające: Unikalne informacje (np. login, hasło, kod PIN) służące do weryfikacji tożsamości użytkownika przy autoryzacji transakcji.
• Nieautoryzowana transakcja płatnicza: Transakcja wykonana bez zgody płatnika, często w wyniku kradzieży instrumentu płatniczego lub wyłudzenia danych.
• Phishing: Metoda oszustwa polegająca na podszywaniu się pod zaufaną instytucję w celu wyłudzenia wrażliwych danych, takich jak hasła do bankowości elektronicznej.
• Pytanie prejudycjalne: Zapytanie skierowane przez sąd krajowy do TSUE dotyczące wykładni prawa unijnego, niezbędne do wydania wyroku w sprawie krajowej.
• Rażące niedbalstwo (gross negligence): Stopień winy wyższy niż zwykłe niedbalstwo, polegający na drastycznym naruszeniu zasad staranności, które powinno być oczywiste dla każdego użytkownika.
• Rzecznik Generalny TSUE: Niezależny organ Trybunału, którego zadaniem jest przedstawianie opinii i propozycji rozstrzygnięć w sprawach zawisłych przed TSUE.
• Zasada D+1: Bezwzględny wymóg prawny, zgodnie z którym bank musi zwrócić środki za nieautoryzowaną transakcję najpóźniej do końca następnego dnia roboczego po zgłoszeniu.

Źródła i Bibliografia

• Opinia Rzecznika Generalnego Athanasiosa Rantosa z dnia 5 marca 2026 r., Sprawa C-70/25 (Tukowiecka).
• Komunikat Prasowy nr 31/26 Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 5 marca 2026 r.
• Dyrektywa (UE) 2015/2366 (PSD2).
• Komunikat Rzecznika Finansowego z dn. 5 marca 2026 r.
• Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej zawiadomienie C/2025/2516, Sąd Rejonowy w Koszalinie.